Eindelijk tijd om mijn fiets goed onderhanden te nemen. Eerst gaat aller eraf, schoongemaakt en daarna weer spik en span in elkaar. Je wilt niet weten hoeveel Sahara zand overal nog tussenuit komt.

De rally tank en de navigatie apparatuur gaat er ook af.

Via contacten van BPS2Dakar ontvingen de Dakarkids begin februari een cheque van maar liefst € 5000,- van de CSN Groep uit Leusden. De medewerkers van de CSN Groep wisten dit bedrag bij elkaar te krijgen door hun kerstpaketten in te leveren. Een mooi gebaar en een geweldige aanvulling op de € 4000,- die eind 2010 door BPS2 Dakar werd gedoneerd. Tesamen met de individuele bijdragen van de "kleine sponsors" wordt zo toch nog de oorspronkelijke doelstelling van € 10.000,- bereikt.

Op zaterdag 29 januari gaf ik een presentatie over mijn Dakar ervaringen. Ca. 80 belangstellenden bezochten het evenement en maakt het daarmee tot een geslaagde actie. Natuurlijk kwamen ook de Dakarkids weer aan bod. De twee uur durende avond bestond uit een fotopresentatie en een film. Na afloop is er nog lang nagepraat (en geborreld)

STAGE 13 – KOBA – LAC ROSE – DAKAR – 238 km
We rijden een betrekkelijk eenvoudige liaison en arriveren bij Lac Rose. De hele karavaan inclusief heli zijn er. We worden voor de laatste proef van maar 16 km één voor één gestart. Kut! Weer duinen! Staan en snelheid houden. Jezus wat een zwaar stuk nog. Hoe lang gaat dit nog duren? Ik zie de finish boven op een hoge duin. He? Ik wordt door de orgaisatie weggedirigeerd de andere kant op. Ik volg de aanwijzing en rijd de duinen in van de finish af!? Wat heeft dit te betekenen? Ik zie nu ook andere coureurs van verschillende kanten zoekend door de duinen rijden. What the fuck is this? Trakteren ze ons nu toch nog op een extra rondje duinen? Doet me sterk aan mijn diensttijd denken. Weet je wat? Ze bekijken het maar. Ik weet nu waar de finish is en ik rijd er de kortste weg naartoe. Draaien en gas erop! AAARGGH … wat een lijdensweg om die laatste paar kilometers nog af te leggen. Mijn handen kunnen het stuur nog maar net vasthouden. Daar is de finish weer. Blijf overeind Visser .. kom op!  Blijf kijken, blijf sturen, tot de laatste meter ….. , niet nu nog struikelen …. je bent nooit bijna aan de finish tot het moment dat je er overheen rijd! En dan …. ik ben er, het is voorbij, het is over.  De finish ….. geen energie meer voor emotie. Schaduw, waar is in godsnaam schaduw? Finishfoto’s? Ik kom straks wel terug, eerst schaduw ….

Etappe 12 – ST LOUIS – KOBA – 288 km
De éen na laatste etappe! De trtacks gaan door de Senegalese steppen. Oneindig veel tracks lopen door elkaar en de kans op navigatiefouten is groot. De tracks bestaan veel uit zanderige diep uitgesleten sporen. Zo nu en dan passeert er een ezelskarretje. Het is een verademing om in een begroeide omgeving te rijden en soms een dorpje te passeren, authentiek, zoals je je een Afrikaans dorp voorstelt. De tracks blijven verradelijk en ik besluit van de tracks af te gaan en dwars door de steppen de kortste route te kiezen. Urenlang door kniehoog gras met natuurlijk kans op niet zichtbare stenen of boomstronkjes. Het gaat goed en ik kom mooi op tijd bij het bivak aan! Tot mijn grote schrik zie ik een paar honderd meter voor het bivak de motorfiets van Sean Sullivan staan. Volledig in de prak! Ik vrees het ergste.

STAGE 11 -AKJOUJT – ST LOUIS – 585 km
Na de totale uitputting van gisteren wordt ook vandaag een dag van knokken. Een lange stage met een niet ophoudend gevecht tegen lichamelijke vermoeidheid. Mijn handen kunnen niets anders meer dan het stuur vasthouden. Iedere balansverstoring is er een teveel. Onder militaire begeleiding worden we door Nouakchot geleid. Een surrealistische omgeving waarin je je in de fil Mad Max waant. Daarna weer een lange etappe Saint Louis in Senegal. Zodra we de grens passeren verandert de omgeving. Meer begroeing, mooie donkere mensen. Hier begint donker Africa. Vanavond slapen we in een resort en krijgen we eindelijk weer goed te eten. Wat een luxe!  Vlak voor het eindpunt wacht mij nog een verrassing. Ik rijd op een dijk en verlies de macht over het stuur. In volle vaart de dijk af de blubber van een drooggevallen meer in. Ik heb maar één kans om mijzelf en mijn motor te redden. Gásgeven. Gelukkig is mijn reflex goed en weet ik door vol gas te geven de motor van wegzinken te behoeden. In een grote lus weet ik weer bij de dijk te komen en het vege lijf te redden. Oeff! De vermoeidheid maakt het rijden vrijwel onmogelijk! Hoe lang houd ik dit vol tot het misgaat?

STAGE 10 – 27 oktober – ATAR – AKJOUJT – 380 km
De koningsetappe: hier zit alles in, zand, stenen, hellingen, oases enz. Misschien niet het zwaarste traject maar technisch wel een hele moeilijke. De opgebouwde vermoeidheid en mijn beperkte techniek beginnen hun tol te eisen. Ik ben kapot. het gaat niet, alles is loodzwaar, het is te heet, ik anticipeer niet goed meer en betrap mezelf op trage reflexen.
Uit een oued (rivierbedding) omhoog kom ik tegen de steile helling ten val en breek mijn startknop af. Ik laat mijn motor op de helling liggen en zoek eerst beschutting onder een schamel struikje. Ineens staat er een cameraman voor mijn neus. Ik versta zijn vraag in het Frans maar antwoord in het Engels. Huigend en puffend vertel ik dat ik eerst moet rusten en afkoelen voordat terug kan naar mijn motorfiets om het startprobleem op te lossen. Tegelijkertijd zie ik er nu al tegen op om vanuit deze positie tegen de helling op weer weg te rijden. Ik moet eerst terug naar beneden om dan een tweede poging te wagen.
Nog 25 km naar het bivak, maar het traject bestaat uit grote keien. Dit is zo zwaar met de snelheid die ik rijd. Maar Ik durf ook niet harder want dan raak ik alle controle kwijt. 25 km! Het lijkt een oneindig lange afstand. Een struik, schaduw, ik moet stoppen anders val ik letterlijk van mijn motorfiets af en beland ik tussen de keien. Ik zet mijn fiets neer en ga direct liggen, waterslang in mijn mond. Liggen, ik wil alleen nog maar liggen en mijn ogen dicht doen. Mijn ademhaling is snel en komt niet meer tot rust. Mijn lichaam protesteert, dit is voor mij de zwaarste dag voor mij. Zou dit het einde zijn?

STAGE 9 – PK 135 – ATAR – 419 km
Vandaag 585 km woenstijn zonder liasons. Stel je in gedachten een woestijn voor …. zo is het en niet anders. Zand, hitte en 360º  om je heen niets. Geen oriëntatiepunten of andere aanknopingspunten. Ik start vrijwel gelijk met de Brit Sean Sullivan en rijd vrijwel de hele dag in zijn kielzog. Dan stuiten we op “The longest train”. De langste trein ter wereld, volgeladen met stenen dwars door de woestijn. De trein is ca. 3 km lang. Lange tijd rijden we parallel aan de rails om daarna weer in de duinen te verdwijnen. Mauretanië heeft een vijandig klimaat en is volstrekt onbewoonbaar. Hier moet je niet stranden. Soms treffen we zandhopen met stenen erop. Graflucht! Hier liggen mensen onder het zand begraven. De dag is lang, heet en vermoeiend maar verloopt zonder grote problemen. Ook de duinen komen we goed door en ook nu arriveren we weer laat maar veilig in het bivak, letterlijk in the middle of nowhere.

Vijfentwintig oktober – PORTO RICO – PK 135 – 375 km. Vandaag verlaten we de westelijke Sahara en steken de grens over naar Mauretanië. Na een lange rit recht naar het zuiden komen we bij de grens. De verhoudingen tussen Marokko en Mauretanië zijn gespannen en we worden verplicht in konvooi de grens over te steken. Marokko verlaten verloopt redelijk vlot. Hierna volgt een 7 km breedt gebied, zogenaamd niemandsland. Dit is levensgevaarlijk gebied waar criminelen zich ophouden om niet door Marokko of Mauretanië opgepakt te worden. Gasgeven en niet stoppen als je aangehouden wordt is het dwingende advies. Dan moeten we bij de grens van Mauretanië uren wachten in de brandende zon. Uiteindelijk kunnen we door en rijden we een heet en desolaat land in. Veel meer dan zand zullen we hier niet te zien krijgen. Inmiddels ben ik door mijn eerste set banden heen en ga in het bivak op zoek naar hulp om mijn zogenaamde bibmousse (gevuld met schuim, zonder lucht) banden te wisselen. Ik kom terecht bij een dame in overall die bij de servicetruck van het Desert Rose Racing Team druk bezig is met motoronderhoud. Ik wordt verwelkomd met de woorden" What can I do for you lad?" De volgende ochtend stond mijn motor klaar met twee fonkelnieuwe buitenbanden!